Νέες "οδαλίσκες" στο Πασχαλινό μου "Χαρέμι".
Από τον Τ. Πικούνη

Το άρθρο αυτό στηρίζεται σε ένα παλαιότερο άρθρο μου του 2014. Και αυτό γιατί εχω ακριβώς το ίδιο πρόβλημα με τον "μερακλή" Σουλτάνο Μουράτ τον 3ο, που οι "επιλογές" του εκτείνονταν ανάμεσα σε... 1200 οδαλίσκες! Ακριβώς ίδιες σε αριθμό είναι και οι δικές μου επιλογές!

Όχι, προς θεού δεν επεδίωξα στη ζωή μου την δόξα του... Σπαλιάρα ούτε καν του Τατσόπουλου, γιατί οι δικές μου "οδαλίσκες" είναι ευτυχώς (ή δυστυχώς...) κρασιά... και όπως ο "συνάδελφος" Μουράτ έτσι και εγώ έχω το ίδιο ακριβώς πρόβλημα: Τι να πρωτοδιαλέξω, ή καλύτερα μήπως αφήσω έξω από το πασχαλινό "συμπόσιο" (ή τσιμπούσι στη νεοελληνική) κάποιο εξαιρετικό κρασί που παράβλεψα; Αλλά και της απαραίτητης ανανέωσης της "συλλογής" ή του Πασχαλινού "χαρεμιού" μου με νεότερες επιλογές. Βλέπετε, οι παλιές οδαλίσκες του 2014 αρχίζουν και δείχνουν τα χρονάκια τους, αλλά και τα γούστα αλλάζουν. Κάποιες χάθηκαν, όπως το πολύ αγαπητό μου Γιαννακοχώρι. Κυρίως όμως οι νέες "οδαλίσκες" είναι σίγουρα... νεότερες, συναρπαστικές, με τα δικά τους συγκλονιστικά αρώματα, τα υπέροχα σώματα, τις απίθανες γεύσεις...

Κλασσικο παράδειγμα οι Μαντινείες... Το 2014 οι επιλογές ήταν οι απόλυτα κλασσικές, επιλογές ουσιαστικά πολλών δεκαετιών πριν. Ε... τι να κάνουμε, τα "γεράματα" δύσκολα, αλλά σε ένα "χαρέμι" αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα για το "Σουλτάνο"... Σήμερα διαθέτουμε νεώτατες, εξαιρετικές Μαντινείες, που τότε είτε δεν υπήρχαν (Οροπέδιο Μπουτάρη, Φρουροί Μαντινεία 2014 Σπυρόπουλου) ή έκαναν τα πρώτα τους δειλά βήματα, όπως η Μαντινεία Τρουπή. Από τις κλασσικές θα κρατήσω την πιό εξελιγμένη, τη Μαντινεία Νασιάκου, και με όλες αυτές θα ξεκινήσω τα νηστίσιμα της Μ. Εβδομάδας, και οι 2 από αυτές που θα με... γοητεύσουν περισσότερο, θα πάρουν θέση και στα προκαταρκτικά του Πασαχαλινού μου τραπεζιού.

Όχι μόνες τους όμως... Γιατί μια νέα "οδαλίσκη" μπήκε πολύ πρόσφατα σαν σίφουνας στη ζωή μου... σωστή θύελλα γοητείας! Ο Παλαιόμυλος Chardonnay του Ζαφειράκη -ίσως του πιο ταλαντούχου νέου οινοποιού μας- θα συνοδεύσει τη μαγειρίτσα μου.

Νέα επίσης επιλογή μου το εξαιρετικό Κτήμα Άλφα - Sauvignon Blanc Fume 2014, κατά την άποψή μου από τα πιό "νεοκοσμίτικα" Sauvignon Blanc παρά το βαρέλι -το οποίο και εντάσσει αριστοτεχνικά στα χαρακτηριστικά του κρασιού- κρατόντας παράλληλα την φυτικότητα των Sauvignon Blanc δεξαμενής. Θα το απολαύσω την Μ. Εβδομάδα με ριζότο με σπαράγγια και άλλα λαχανικά, αλλά και μετά το Πάσχα με το Αρνάκι φρικασέ που φτιάχνουμε από τα υπολείμματα του Οβελία.

Η πάντα υπέροχη Θεόπετρα Ροζέ, -παλιά μου επιλογή, γνήσιο "κόκκινο" ελληνικό ροζέ χωρίς... χλωμάδες- θα παραμείνει για τα κόκκινα νηστήσιμα και τα βραδάκια πριν το φαγητό, έχοντας σαν παρέα τον πάντα υπέροχο Βυσσινόκηπο του Παλυβού. Για όλα τα νηστίσιμα -κάτι σαν πασπαρτού!- ο πολύ καλός πάντα Δάφνιος του Δουλουφάκη θα παραμείνει στο "Χαρέμι" μου...

Δύο πολύ πρόσφατες αγάπες μου -που τις βλέπω όμως να καταλήγουν σε ...σταθερό δεσμό, είναι τα Σαββατιανά του Παπαγιαννάκου, τόσο τα υπέροχα παλαιωμένα 2008 και 2012 όσο και αυτό του 2015.Το τελευταίο ιδανικό για τις "προκαταρκτικές" λιχουδιές, τα άπειρα καλούδια που σερβίρονται πριν το αρνάκι για να "ανοίξουν" την όρεξη -υποτίθεται, αλλά μάλλον για να χορτάσουν τους καλεσμένους πριν το αρνάκι! Τα δύο παλαιωμένα τα προτιμώ με μόνη συνοδεία καλούς φίλους που... καταλαβαίνουν από κρασί!

Αλλά, για να ικανοποιήσουμε και τη γενική... εξίσωση ότι Πάσχα=Κόκκινο κρασί (παρά το ότι Πάσχα είναι 1 ημέρα ενώ Μ. Εβδομάδα... 6!), ας πάμε στα Ερυθρά του Οβελία!

Εδώ έχουμε κάποιες πολύ "ειδικές" αγάπες... και λέω ειδικές, γιατί το αρ